Gedichten

  • Loslaten

Gedragen

Ik zal de zomer
niet meer zien.
En niet het licht
dat zo veel dagen
vol liet stromen
van verlangen,
adem, heimwee en poëzie.
En dat me heeft geleerd
om ook het onbeminde
te omhelzen.
Weet dat ik
stap voor stap
met alles vrede heb genomen.

Mijn liefde laat ik hier
voor wie er troost aan heeft.
Wat ik nog overhield aan dromen
is met de vogels weggevlogen.
Al ruist er nog
een zee van leven
dat me lief was,
achter mijn gesloten ogen.

Als er een morgen
van ontwaken is,
dan zal ik daar
te wachten staan.
Ik zal je in de verte
aan zien komen.
Ach, laat me nu maar los.
Laat mij lichtvoetig weggaan,
zonder vrees.
Gedragen door de vleugels
van de stilte.

Kris Gelaude

Stille woorden

Er zijn momenten
dat er geen goede woorden zijn
momenten die vragen om stilte
niets zeggen
alleen kijken
een gebaar is genoeg
spreekt het meest

er is een tijd
dat we weinig woorden verdragen
er zijn geen goede woorden
alles loopt vertraagd

pas later keert de tijd weer
om woorden te zoeken

maar nu
niets zeggen
alleen kijken
een gebaar is genoeg
spreekt het meest

we zoeken naar stille woorden
ze overschreeuwen niet
ze laten open wat niet dicht kan
ze tasten meer
dan ze weten

wie die stille woorden zoekt
wie verstilde woorden wil spreken
tot iemand die ze nodig heeft:
deze woorden hier.

Marinus van den Berg