“In de afgelopen jaren is palliatieve zorg van randverschijnsel uitgegroeid tot een erkend issue in de Nederlandse gezondheidszorg. De voortvarendheid waarmee dit type zorg momenteel door de ziekenhuiswereld wordt omarmd is indrukwekkend. Maar in deze omhelzing schuilt mijns inziens ook een gevaar. Palliatieve zorg kan namelijk niet ‘zomaar’ ingepast worden in het domein van de curatieve zorg.

Palliatieve zorg behelst geen nieuwe behandelfase, maar een levensfase van iemand die probeert een balans te vinden tussen de wil om te leven en de bereidheid om te sterven. Mensen in de palliatief-terminale fase hebben behoefte aan een combinatie van rust en tender loving care. Die elementen staan in zekere mate op gespannen voet met de oplossings-gerichte en activistische benadering die we kennen in de curatieve zorg.

Het verlangen naar heelheid vraagtaan de hulpverlener iets speciaals: naast de bereidheid de ander te helpen ook de bereidheid om de ander met rust te laten. Sterker nog: om die ander los te laten. Loslaten? Als hulpverlener? Ja. Mijn rol is ondergeschikt. Mijn vragen en vragenlijstjes zijn ondergeschikt geworden. Een vrijwilliger in de palliatieve zorg vindt dit vaak veel minder moeilijk dan een professional. ”

Aldus Piet van Leeuwen, specialist ouderengeneeskunde, Johannes Hospitium Vleuten en De Ronde Venen, palliatief consulent St. Antoniusziekenhuis Nieuwegein/Utrecht, Publicatie Nr. 11 – 17 maart 2016. Voor het volledige artikel klik hier.

http://www.johanneshospitium.nl/wp-content/uploads/2016/04/Artikel-Medisch-Contact-17-maart-2016.pdf