Hoe zijn jullie met VPTZ WB&T in aanraking gekomen?

Nelly: Eigenlijk via een praatje met mijn vriendin Ria. Zij vertelde over de VPTZ en dat sprak mij meteen aan, omdat wij dit zelf bij mijn vader hebben meegemaakt. Wij zagen toen hoe waardevol het is om als vrijwilliger iets voor een ander te kunnen betekenen. Het kan soms om heel kleine dingen gaan, bijvoorbeeld een boodschap doen, maar dat lukt dan niet altijd zelf. Ik wist uit eigen ervaring hoe zwaar mantelzorg kan zijn.

Jaap: Voor mij begon het bij wat ik bij Nel zag. Het gaf haar rust en ik zag dat zij echt iets kon betekenen voor een ander. Dat sprak mij aan. Met hele leven ben ik vooral zakelijk bezig geweest en niet direct intermenselijk. Juist dat maakte dit vrijwilligerswerk aantrekkelijk voor mij. Wat ook meespeelt, is dat wij gelovig zijn. Een van de belangrijkste dingen vind ik er voor een ander te zijn, het omzien naar elkaar.

Je ging als eerste waken bij mensen en deed geen inzetten. Hoe kwam dat?

Jaap: In eerste instantie omdat ik niet zo snel en makkelijk contact maak.

Nelly: Je zei ook: ik heb geen zin om zomaar met iedereen te kletsen of te praten.

Jaap: Bij waken heb je vaak geen direct contact met de client zelf, maar je bent er wel voor de mensen er omheen, met name voor de familie. Dat paste op dat moment beter bij mij.

Kwam er een punt dat dat anders werd?

Nelly: Op een gegeven moment waren er vrijwilligers tekort. Nel zei: probeer het maar. Toen ben ik erover gaan nadenken en ik dacht: nou ja, dan kan ik dat wel. Mijn eerste inzet zou bij een vrouw zijn, maar zij wilde geen mannen aan haar bed. De volgende inzet was samen met een andere vrijwilliger. Ik kon bij iemand binnen en dat was een heel bijzondere situatie. Je komt toch in een privé-situatie terecht, onder moeilijke omstandigheden, dus je moet wel even goed kunnen schakelen.

Is het meegevallen?

Jaap: Ja, het is me meegevallen. Ik merk dat ik toch sneller dan gedacht een bepaalde toenadering zoek en vind. Dat eerste moment bij een familie, het binnenkomen en het vertrouwen dat je krijgt. Mevrouw gaat weg en je zit samen met haar man. Dat ontstaat er contact en bouw je een band op. Er voor iemand kunnen zijn, dat maakt dit werk zo mooi. Het zijn als het er om gaat.

Wat raakt je in het vrijwilligerswerk?

Nelly: Sommige situaties raak je niet meer kwijt. Mijn eerste inzet was bij twee jongen vrouwen met een baby en een kindje van twee, dat had ik totaal niet veracht: ik dacht vooral aan oudere mensen. Zij vonden het zo fijn dat ik er was. Ik ben daar maar een paar weken geweest en toen overleed ze. Dat greep mij enorm. Ook het contact met een een leeftijdgenoot waar ik lange kwam. Het voelde meer als vriendschap. We hielden allebei van spelletjes. Op het laatst zei ze: Zullen we spelletjes uitwisselen? Maar daar zijn we nooit meer aan toegekomen. Ze komen het niet meer en zei dan: Sorry het gaat met niet lukken of we stellen het nog een weekje uit. Ze leefde stapje voor stapje naar haar einde toe. Dat je zo dicht bij iemand komt te staan en dat iemand je zoveel toevertrouw, emotioneert me nog steeds.

Jaap: Ik was aan het waken bij een meneer thuis. Na de kennismaking was mevrouw naar bed gegaan. Rond zes uur ’s ochtends veranderen de situatie. Ik ben naar boven gegaan en mevrouw was direct wakker. Dan ontstaat er een moment van schrik en emotie. Ze was waarschijnlijk gevallen als ik er niet geweest was. Je weet dat het overlijden eraan komt, maar dan is het er toch ineens. Ik heb de familie gebeld, want mevrouw was in paniek en niet in staat om zelf te bellen. Als je dan in de vroege ochtend naar huis rijdt, denk je wel hoe bijzonder het is dat je er hebt kunne zijn. Het is geen voldoening in de gebruikelijke zin, maar wel een diep geval van dankbaarheid: dat ik iets voor iemand mocht betekenen.

Is er een eigenschap die je nodig hebt in het vrijwilligerswerk?

Jaap: Luisteren. Dat is voor mij het belangrijkste.

Nelly: En plezier hebben in communiceren. Mee kunnen gaan in wat iemand vertelt, afstemmen en aansluiten en zo een band opbouwen.

Jaap: Je komt vaak in situaties waarin iedereen heel open is. de client ook, omdat het het laatst is. Ze hebben niets meer te verliezen en dan valt er veel weg.

Daarnaast is er de sfeer binnen de VPTZ zelf. De onderliggende verbondenheid en de manier waarop coördinatoren vrijwilligers matchen met cliënten vind ik heel bijzonder. dat geef energie en vanuit die energie wil ik die vrijwilligerswerk blijven doen.

Tekst: Gemma. Foto: Ada