Mijn naam is Ellen Gomis, ben 63 jaar en woon 37 jaar met Maurits in Hoeven.
Ons gezin bestaat uit 3 zonen, hun partners en 2 kleinkinderen 1 jongen van 5 jaar en 1 meisje van 3 jaar.
We passen 1x per week op de kleinkinderen en genieten daar volop van.  Hoe anders dan destijds met je eigen kinderen.
Wat een rijke ervaring.In 1990 startte ik bij de Vrijwillige Terminale Zorg in Hoeven onder leiding van Marianne van Meer.
Nog erg jong, onervaren en onderzoekend zat ik aan bed en vroeg mezelf ook weleens af “Wat moet ik toch ‘doen’ als er iets gebeurt?”.
Deze en andere vragen zette mij aan om de VTZ in 1991 te ruilen voor een BBL-opleiding ziekenverzorging in het Elisabethhuis in Etten-Leur.
Met mijn diploma op zak vertrok ik gelijk naar aanvullende thuiszorg STAT en ietsjes later naar TWB in Roosendaal.
Dit werk was inspirerend en afwisselend en nodigde uit om alert aanwezig te zijn gezien de verantwoordelijkheid voor de juiste zorg.
Bovenal was ik enthousiast en zeer betrokken wanneer er terminale cliënten in zorg waren en vooral ook hier heel verfijnd en zorgvuldig te zijn in wat er nodig en gewenst was voor cliënt en familie.Aangezien de zorg voor mij veel stress gaf door tijdsdruk en daarbij fysiek belastte, ging ik werken als medewerkster dagverzorging visueel gehandicapten en na 2 jaar stopte ik met het ‘betaalde’ werk en volgde mijn hart voor de terminale zorg VPTZ  in 2008 en bij een hospice in 2009.
Na 5 jaar bij elk en vele ontmoetingen en ervaringen rijker besloot ik helemaal te stoppen. Gewoon om ‘er te zijn’ voor…. mezelf.Totdat, tijdens en na de reünie in 2019, Ellen contact met mij had over (wederom) deelname als vrijwilligster bij de VPTZ.
Het komt op je pad wordt weleens gezegd. Heel fijn en voor mij een vertrouwd gevoel om opnieuw in deze zorg te stappen.
Hoop dat VPTZ nog heel veel bekendheid krijgt bij allerlei zorginstellingen en mond-op-mond reclames vanuit de praktijk… zodat wij nog heel vaak ingezet mogen worden ten dienste van de terminale cliënten en/of mantelzorgers.
Helaas loopt het in deze coronatijd allemaal wat anders dan anders.Realiseer zeker dat het niet meevalt voor heel veel mensen die op allerlei wijze getroffen worden door corona en dat is heel erg naar.
Door enkele maatregelen zijn er gelukkig ook positieve gevolgen zichtbaar.
De vervuilde en uitgeputte Moeder Aarde bekomt er wél degelijk op en wij mensen worden aardig op onszelf teruggeworpen…
Is dat dan zó hard nodig?
Wat is eigenlijk normaal en niet normaal? Wat is belangrijk of toch juist niet?Voor mij geeft deze tijd heel veel rust, inzichten en aanzet tot ‘creativiteit’ o.a. schilderen, kleuren voor volwassenen, puzzelen, nieuwe recepten uitproberen, genieten van eten, gouwe ouwe luisteren bij Spotify en hierop dansen (dit maakt me erg blij) 😊
Genieten alleen, met elkaar en goed gezelschap (zo mogelijk), genieten vooral ook in de PRACHTIGE NATUUR en van wat er nog wél is.De pen geef ik graag door aan Joke Scheffers.Allen liefs gewenst,
Ellen