Ik ga verder
Met dit mooie initiatief
Wie ik ben, wie heb ik lief.

Hallo allemaal,

Het leek mij leuk een collage te maken met foto’s die eigenlijk zo’n beetje alles wel over mij zeggen.

Mijn naam, Nancy Enderink, 51 jaar, bijna 52. Geboren in Vlaardingen, opgegroeid in Rucphen, met tussendoor een jaar Breda, 6 jaar Zundert en terug naar Rucphen, wel in het derde huis sinds 3 november 2020. Inderdaad ‘net’ een verhuizing achter de rug, in coronatijd, pff, en ook vanuit een huis waar wij, manlief en 3 reeds volwassen kinderen (lees: heel veel spullen) 19 jaar gewoond hebben. Maar nu helemaal op mijn plek hier, nog steeds vlak bij het ‘bos’ waar ik iedere dag minstens een uur met mijn hond, Jake (Jack Russel), ga lopen. In het weekend gaan we regelmatig wat verder weg om te wandelen. Heerlijk vind ik dat. Niet alleen het wandelen, maar om me heen kijken, op zoek naar zaadjes/kleine plantjes (ik vraag altijd netjes of ik een stekje mee mag nemen) én eikeltjes om bijvoorbeeld theekopjes mee te maken voor één van mijn elfenhuisjes.

Maar ook poppenhuizen vind ik leuk om aan te kleden. Als er een folder van bv de Kwantum binnenkomt en ik zie een mooie lamp, dan probeer ik die na te maken, in het klein dus. Al heb ik de laatste tijd niet veel meer gedaan, maar ik heb hier in ons ‘nieuwe’ huis een heerlijke zolder waar ik me helemaal kan uitleven.

Ik werk dus niet, wel gedaan tot aan mijn 30e zo’n beetje, als secretaresse. Leuk, maar nu zou ik het niet meer willen doen. Ook niet meer kunnen, vandaar. Mijn hobby’s zijn dus: edelstenen (en alles wat daar een beetje ‘om heen hangt’), schilderen, tekenen, haken, sieraden maken, echt teveel om op te noemen én mijn planten niet te vergeten, daar word ik zo blij van!!

Maar ondanks al die heerlijke hobby’s, miste er iets. Ik had al vaker vrijwilligerswerk gedaan, met veel plezier. En toen kwam de advertentie in de Bode. Een redelijk grote advertentie, met de verwijzing naar een filmpje. Het filmpje duurde best lang, maar het hield mijn aandacht vast en ja, het bijna laatste zinnetje van een vrijwilligster (nam ik aan op dat moment en dat bleek ook zo te zijn): ‘ik zou ook graag willen dat zo iemand bij mij aan bed zat’, dat deed het hem. Ik was ontroerd, ook van de verhalen ervoor hoor. Oh ja, misschien wel handig om te vertellen dat ik dus nog geen vrijwilliger ben, of althans dat ik de cursus nog ga volgen, hopelijk snel.. Ik heb al wel de online cursus gedaan met de video’s. Maar terug dus.. de advertentie. Ik ben een erg open, spontaan persoon en mensen vertellen altijd hele verhalen tegen mij. Fijn te weten dat mensen zich zo vertrouwd voelen bij je, niet altijd handig als je in de supermarkt staat, de kinderen ieder moment thuis konden komen en je toch niet die persoon wilde laten staan. Tegenwoordig doet mijn man de boodschappen. Eerlijk gezegd omdat het voor mij te druk is hoor.

Het feit dus dat mensen mij vertrouwen, hun hele hebben en houwen uit willen storten, ja, dat was toch dat ik dacht, hoe fijn zou het zijn als ik er voor mensen die in hun laatste levensfase zitten en graag dingen willen vertellen/delen, wat ook, er kon ZIJN. Het zijn, het staat in de eerste online les.

Ik hoop dat ik kan bijdragen aan het ondersteunen, aandacht geven waar gewenst, tijd geven, aan een ieder in de laatste levensfase en diens naasten.
Dat was het. Ik hoop echt binnenkort te kunnen starten en misschien één van jullie tegen te komen.

Ik geef de pen door aan … Monique Indemans

Warme groet,

Nancy Enderink