Hallo allemaal,

Toen mij gevraagd werd of ik iets wilde schrijven voor deze rubriek hoefde ik er niet lang over na te denken. Ik wil vertellen hoe het komt dat ik in dit vrijwilligerswerk terecht gekomen ben.

Het ontstond eigenlijk al in mijn vroege jeugd, triest genoeg overleed mijn moeder toen ik 4 jaar was. Ik ben de oudste uit ons gezin, maar zoals in die tijd gebruikelijk was, werd kinderen niet verteld waar hun moeder gebleven was.

Later leer je door ondervinding dat ze dood was en dat ze nooit meer terug zou komen. Daardoor had ik een enorme angst voor de dood ontwikkeld. De dood was voor mij iets wat me benauwende, ik voelde mij verlaten en als ik kon liep ik hard weg voor alles wat hiermee te maken had.

Uiteindelijk werd ik er weer mee geconfronteerd toen ik net 16 was, toen overleed mijn geliefde opa (van moeders kant) en hoewel ik nu beter begreep wat dood was, wilde ik van mijn opa geen afscheid nemen. Ook in zijn laatste fase heb ik hem niet meer gezien of gesproken.

Mijn opa begreep mijn angst heel goed en ik weet dat hij me dit niet kwalijk nam. Toch besefte ik dat ik niet in deze angst moest blijven hangen en heb op 21-jarige leeftijd mijn eerste dode familielid gezien en afscheid genomen.

Maar ik vond het heel erg dat ik mijn opa tekort gedaan had. Jaren daarna hoorde ik van hospices en dat ze vrijwilligers zochten. Zo ben ik in Den Haag, waar ik toen woonde, begonnen als vrijwilliger in het hospice aldaar.

In feite kon ik nu iets betekenen voor mensen in hun laatste fase, iets goedmaken naar andere mensen waar ik mijn opa tekort had gedaan.

Ik kon destijds niet anders, maar door innerlijke groei kan ik wel iets betekenen voor de ander. Als mijn opa vanuit het hiernamaals naar mij zou kunnen kijken zou hij trots op mij zijn. En zo ben ik, toen ik verhuisde naar Tholen, bij de VPTZ terechtgekomen en heb vrede met het leven; en de dood maakt daar voor mij een onderdeel van uit.

Ik geef de pen graag door aan Frank van den Broek.

Hartelijke groet,

Yvonne Krijbolder