Zonder woorden

 

Jouw ogen

zoeken op mijn gezicht

naar woorden, vragen

die mijn mond niet meer kan uitspreken

en zo mijn gedachten

niet onder woorden kan brengen

 

Verdriet en pijn

vinden een weg, via mijn ogen

Een traan die over mijn wangen,

langs mijn mondhoek glijdt

waar het puntje van mijn tong

de zilte smaak waarneemt

 

De onmacht uit zich in mijn gebalde vuisten!

Frustratie en woede…

Ze bedaren bij de aanblik

van zorgen, de liefde in jouw ogen

Ik besef dat ook jij, in jóuw onmacht,

ook niet kan raden

wat míjn gedachten zijn

Ik wilde maar dat jij ze, als in een boek

allemaal zou kunnen lezen.

 

Zodat alles wat ik nog wil zeggen

je nog zo graag zou willen vertellen

jou zal troosten, als

zoals nu, mijn woorden

straks ook ík, er niet meer zal zijn.

 

Tekst

Rianne Uijtdewillegen