Presentatie Esther Mulders, Netwerk Palliatieve Zorg

Verslag van de presentatie van Esther Mulders, transmuraal palliatief verpleegkundige bij het Netwerk Palliatieve Zorg Roosendaal, Bergen op Zoom en Tholen.

Tijdens de ‘grote bijeenkomst’ van de VPTZ van 13 maart 2018 kwam Esther iets vertellen over het netwerk.

Ellen opende met een welkom en wees ieder er nog op snel in te schrijven voor de komende ‘Café Doodgewoon West-Brabant’ in juni, wanneer Sander de Hosson komt. Ook meldde zij nog dat er weer een nieuwe cursus voor nieuwe vrijwilligers wordt gestart en dat daar nog ruimte is voor nieuwe deelnemers.

Esther liet ons aan de hand van een diapresentatie (hier) zien dat het ‘Netwerk’ heel veel doet !!! Zei noemde o.a. scholing, afstemming alle betrokkenen, zorgen dat overal dezelfde materialen wordt gebruikt en ook de functie van meldpunt.

Geïllustreerd met mooie eigen voorbeelden vertelde Esther wat een transmuraal palliatief verpleegkundige doet. De voorbeelden van : huisbezoek na het bericht ‘uitbehandeld’ waren voor VPTZers zeer herkenbaar. Altijd weer: er zijn, observeren, goed luisteren en soms ook aankaarten.

Na nog een kort stukje uitleg over het werk van het consultatieteam voor professionals, gaf ze aan dat ook VPTZers een beroep kunnen doen op de expertise van het ‘Netwerk’. Meestal lopen de vragen dan via de (regio)coördinator of kantoor.

Folder van het Netwerk Palliatieve Zorg (hier)

Na het vragenrondje sloot Ellen deze bijeenkomst af met een bedankje en wees ieder op het bekende drankje en hapje.

Ja…… bij de VPTZ wordt er altijd goed voor je gezorgd.

 

Tekst: Aad Joosten

 

 

 

Versterkte samenwerking formele en informele palliatieve zorg

Vijf thuiszorgorganisaties uit de regio West Brabant (Avoord, Careyn, Joost Zorgt, Surplus en Thebe) en 3 Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg (VPTZ)-organisaties hebben op 6 december 2017 in Etten-Leur de handen ineen geslagen. Zij willen samen optimale palliatieve zorg aanbieden. Bij de intake wordt voortaan voorlichting gegeven over de mogelijkheden van aanvullende zorg door geschoolde VPTZ-vrijwilligers én de zorg door wijkverpleegkundigen. Beiden hebben hun eigen vaardigheden en beiden hebben hun unieke beschikbaarheid, maar sámen vormen zij de optimale combinatie van ondersteuning aan de cliënten en hun mantelzorgers.

Thuis is waar je eigen spullen zijn en waar je familie is. Thuis is het meest vertrouwd. Het is fijn om in je eigen huis te kunnen blijven als je ziek bent en verzorging nodig hebt. De meeste mensen willen ook thuis kunnen blijven in de laatste fase. Om deze wens te vervullen is het belangrijk dat zij ondersteuning krijgen van familie en vrienden, die samen mantelzorg bieden. Mantelzorgers zijn echter in de laatste levensfase van een patiënt vaak zwaar belast. Zij zouden daarom zelf ook hulp moeten krijgen, van de professionele thuiszorg, de zogenaamde ‘formele’ zorg; én van de georganiseerde vrijwilligers-zorg, de ‘informele’ zorg. Het is belangrijk dat mantelzorgers worden voorzien van informatie en relevante ondersteuningsmogelijkheden.

Soms zijn mensen niet op de hoogte van de mogelijkheden van de informele zorg. Het kan ook voorkomen dat mantelzorgers niet herkennen dat zij overbelast raken. Met de vernieuwde samenwerking worden patiënten en hun naasten vroegtijdig geïnformeerd over de inhoudelijke inbreng van vrijwilligers. Hun aanwezigheid wordt altijd afgestemd op de beroepsmatige zorgverlening. Vrijwilligers zijn mogelijk al inzetbaar voorafgaand aan de formele zorgverleners. Zo kan overbelasting van mantelzorgers worden voorkomen en de liefste wens van de patiënt, thuis blijven tot het eind, worden ingewilligd.

Vertegenwoordigers van de thuiszorgorganisaties Avoord, Careyn, Joost Zorgt, Surplus en Thebe hebben een intentieverklaring getekend met drie VPTZ-organisaties: VPTZ West-Brabant & Tholen, Surplus VPTZ (Midden en West-Brabant) en VPTZ STiB (Breda). In het komende jaar zullen deze organisaties de nieuwe werkwijze introduceren. Hierdoor kan vroegtijdig passende ondersteuning worden aangeboden, ondersteuning op maat.

Tekst LJS

Lions Club Roosendaal sponsort VPTZ West-Brabant & Tholen

Goede Doelen Wijn & Bonbon actie 2017 Lions Club Roosendaal

Voorzitter Bram Klijnsma mocht op woensdag 24 januari 2018 een cheque van € 1000 ontvangen uit de handen van de Goede Doelen Commissie van Lions Club Roosendaal.

Met de verkoop van met de hand geschilderde flessen Kopke Christmas Special Reserve Port, Tosca roombonbons en verschillende wijnen is onder andere € 1000 opgehaald voor de stichting Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg West-Brabant & Tholen.

Deze aanzienlijke bijdrage zal worden besteed aan deskundigheidsbevorderende opleidingen. De vrijwilligers van VPTZ worden voortdurend bijgeschoold. Deze trainingen worden ontwikkeld door het landelijke VPTZ bureau en zijn geënt op de praktijk. De scholingen moeten voor een groot deel zelf gefinancierd worden. Daarom zijn wij heel blij met deze bijdrage van Lions Club Roosendaal.

Hulde voor de Lions van Lions Club Roosendaal!

 

Tekst: LJS

Foto: Kees de Kraker

Multiculturele aspecten in de palliatieve zorg

Alweer  zo’n interessante bijeenkomst van Café Doodgewoon West-Brabant, waarop de van oorsprong Turkse Mehmet Uygun ons op persoonlijke en humoristische wijze meenam naar de wereld van de allochtone palliatieve en terminale patiënten..

Hij vertelde ons wat eigenlijk een allochtoon is (het hele Koninklijke gezin bijvoorbeeld) en hoeveel allochtonen er in Nederland wonen .

Hij deelde met ons zijn persoonlijke ervaringen die hebben geleid tot de oprichting van SGAN (Stichting Gezondheid Allochtonen Nederland. ) Dit is een patiëntenorganisatie, die opkomt voor de belangen van de allochtone patiënten en zijn of haar naasten. De stichting speelt een actieve rol bij de begeleiding, advisering, doorverwijzing en verbetering van de leefwereld en contacten van allochtone patiënten in Nederland.

In zijn betoog kwamen verschillende knelpunten in ziektebenadering aan de orde . Verschillen in religie, culturele waarden en normen. Naast een taalprobleem kan het in een aantal culturen een dilemma zijn om over de (terminale) ziekte, prognose en het ziekteverloop te praten. Lang niet iedereen wil openlijk en rechtstreeks over de ziekte en de naderende dood spreken. In het land van herkomst is het vaak juist belangrijk om de zieke bij het alledaagse leven te betrekken en hoop te geven.

Een paar opmerkelijke zinnen uit zijn verhaal:

“De huidige 2e generatie allochtonen vond en vind het moeilijk om mee te ontwikkelen in de Nederlandse samenleving, maar is ook niet mee ontwikkeld in de ontwikkelingen in het land van oorsprong van hun ouders.  Ze lopen dus soms echt achter.”

“Vanuit religie is ziekte en pijn doorstaan iets wat erbij hoort.”

‘Bonuspunten’ (woord van Mehmet) om een goede plek in het hiernamaals te krijgen.”

De consequentie van deze gedachtegang is dan ook dat sedatie en euthanasie bijna niet bespreekbaar zijn.

Tips die Mehmet ons meegaf:

Het Nederlandse slechtnieuwsgesprek is veel te direct. Neem een omweg.

Laat kinderen niet tolken. Zij kunnen m.n. sommige onderwerpen niet met ouders bespreken.

Vermijd moeilijke woorden want vaak is men analfabeet of laag opgeleid. Bijv.  terminaal = laatste fase.

Communiceer via een vertrouwenspersoon.

Vraag bij onderzoeken aan patiënt wie aanwezig mag zijn. Vaak moet ook partner weg.

Kijk eens naar de video: “ik heb een dokter in Marokko”.

Als een hele groep de patiënt wil bezoeken, kies dan een aanspreekpersoon.

Gebruik het kaartje met de 3 belangrijkste vragen die een patiënt kan stellen aan de behandelaar. Deze kaartjes zijn er in meerdere talen. (SGAN)

Meer tips uiteraard ook in de powerpoint die Mehmet ons toonde. Deze is te downloaden op de website www.doodgewoonwestbrabant.nl.

Tenslotte:

Zorgverleners dienen te beschikken over empathie, moeten écht aandacht geven en proactief handelen; bijvoorbeeld door actief de zorgbehoefte te achterhalen, te reageren op signalen en zelf met suggesties te komen. En het is belangrijk om goed te blijven communiceren, creatief naar oplossingen te zoeken. Hiermee wordt voorkomen dat de kloof tussen twee werelden  niet groter wordt, maar juist kleiner.

 

Tekst: Aad Joosten

Nieuwjaarsbijeenkomst 2018

Het bestuur van VPTZ West-Brabant & Tholen heeft op 9 januari jongstleden voor de vrijwilligers van VPTZ West-Brabant & Tholen en hun partners een feestelijke nieuwjaarsbijeenkomst georganiseerd .

In de sfeervolle authentieke kapel van Hotel De Reiskoffer in Bosschenhoofd werd door voorzitter Bram Klijnsma het afgelopen jaar doorgenomen en de wensen voor 2018 uiteengezet. Daarna werd samen het glas geheven.

        

Vervolgens zetten coördinatoren Ellen van der Weijde en  Louise Jorritsma-Smit de jubilarissen in het zonnetje, waaronder Bik de Kok, Marja van Nijnatten, Ria Roggeband, Ginny Broekema  en Riet Schalk. Ook de vrijwillige coördinatoren Karen Brand, Joke Frankhuijzen, Terry Verhaeren, Hermie Derks en Gemma Wagemakers werden uitgebreid bedankt. Het werd een zeer gezellige avond!

    

De ruim 50 VPTZ-zorg vrijwilligers zijn er om mensen in hun laatste levensfase en hun naasten in West-Brabant & Tholen te ondersteunen. Het verzorgen van een geliefde in die periode is zwaar, ook al is er hulp van de huisarts en thuiszorg. Als het levenseinde nadert, wordt de zorg over het algemeen intenser en intensiever.

De VPTZ-vrijwilligers bieden hulp bij mensen thuis, maar ook in verpleeghuizen worden zij gevraagd stervenden bij te staan. Naast zorg-vrijwilligers kent VPTZ West-Brabant & Tholen ook PR-vrijwilligers, een coach en ICT-ers.

Dankzij alle vrijwilligers, de coördinatoren en het bestuur, werden in 2017 bij 131 cliënten inzetten verzorgd.

 

Tekst LJS – Foto’s Ria Roggeband

 

Kerstbijeenkomst 12 december

Voor alle vrijwilligers van VPTZ West-Brabant & Tholen hebben we een laatste gezellige bijeenkomst van het jaar georganiseerd in de Binnentuin van TWB in Roosendaal.

We gaan de intieme zwart wit film ‘Duet’ van de Belgische regisseur Biegeleisen bekijken.

Deze artistieke verfilming van de Belgisch-Israëlische regisseur Sylvain Biegeleisen laat het intieme gebeuren tussen een moeder en haar zoon zien. Moeder ‘Boube Dyne’ is 94 jaar en bedlegerig. Haar huisarts voorspelt dat ze niet lang meer zal leven.
Sylvain vertrekt uit Israël om een tijdje in Antwerpen te komen wonen, om afscheid te kunnen nemen van zijn moeder. Samen met zijn twee broers neemt hij de zorg op voor hun moeder. Dat ‘tijdje’ wordt twee jaar.

Ze voeren gesprekken over leven, ouderdom, dood. Ze zingen en ‘dansen’ samen. De zoon is regisseur en hij beslist, in samenspraak met zijn moeder, om met zijn camera fragmenten te filmen en deze te monteren tot een documentaire.
Het resultaat toont dat ‘zorg doet leven’ door in een (h)echte relatie te staan en aansluiting te vinden op elkaars leefwereld.

Nieuwe krachten

Ons team van vrijwilligers is op 25 oktober j.l. uitgebreid met 3 nieuwe geïnspireerde krachten. Op 25 oktober ontvingen zij hun introductietrainingscertificaat uit de handen van regiocoördinator Ellen van der Weijde en Joke Frankhuijzen.
Betty, Emas & Ludy worden van harte welkom geheten bij VPTZ West-Brabant & Tholen.

Vrijwilligers worden steeds belangrijker in de zorg aan mensen die stervende zijn. Bij deze zorg wordt nauw samengewerkt met de mantelzorgers en de beroepsmatige zorg. Bij VPTZ West-Brabant & Tholen werken nu zo’n 60 ervaren mensen aan deze taak.

Wil je samen met je naasten het best mogelijke uit die laatste periode halen dan kunnen de vrijwilligers van VPTZ daarbij helpen. De stichting Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg West-Brabant & Tholen (VPTZ) bestaat meer dan 30 jaar en zolang al bieden onze vrijwilligers ondersteuning aan de mensen thuis.
Zo kan hun liefste wens, thuis overlijden, in vervulling gaan.

Nieuwe VPTZ-vrijwilligers Betty, Emas en Ludy

Tekst LJS

Thema-avond over Dementie

Een informatieve themabijeenkomst in de Binnentuin van TWB in Roosendaal op 10 oktober 2017

Coördinator Ellen van der Weijde heet de ongeveer 36 mensen welkom. Zij heeft nog een paar mededelingen en staat stil bij het wel en wee van onze vrijwilligers. Daarna introduceert zij Dirk-Jan Middelbeek.

Dirk-Jan is als specialist ouderengeneeskunde verbonden aan stichting tanteLouise en heeft veel ervaring met mensen die lijden aan deze ziekte.
Tijdens de avond blijkt wel dat hij mooi kan vertellen over de verschillende ingrijpende vormen van dementie.
Zijn verhaal wordt geïllustreerd met een powerpoint presentatie met mooie afbeeldingen en een verhaal uit het boek “De geheugen rover”.

Duidelijk is geworden dat dementie een verzamelnaam is allerlei vormen van aandoeningen waarbij de hersenen worden aangetast die zorgen voor een geleidelijke achteruitgang van iemands geestelijke gezondheid.
De bekendste vormen zijn: Alzheimer, Vasculaire dementie, Lewy Body dementie en frontaal kwab dementie.
Dik-Jan vertelt dat je eigenlijk spreekt van een ‘Syndroom’, wat inhoud dat er een vaste vorm van verschijnselen optreedt. Deze verschijnselen zijn: geheugenstoornis, afasie-apraxie-agnosie, beperking van het dagelijks leven en het komt vaker voor dan in een ‘delier’.

Naast allerlei cijfers/getallen geeft hij andere informatie zoals;
Dementie geeft een kortere levensverwachting. Men heeft nog maximaal 8 jaar te leven en dus is het een terminale ziekte.
Als de dementie snel/progressief komt gaat men ook eerder dood.
Mensen die in hun dementie apathisch worden hebben een kortere levensverwachting.

Over de begeleiding in de terminale fase zei Jan-Dirk:
Schrap alle overbodige medicijnen.
Observeer keel goed. Kijk, kijk, kijk. (ze kunnen vaak niet meer vertellen wat ze willen)
Neem de tijd voor contact.

We eindigden met een aantal vragen, waarbij blijkt dat je met name over euthanasie een avond kunt vullen.

Ellen sluit de avond af met een bedankje aan de spreker en de mededeling dat er een heel duidelijk leesbaar stuk is geschreven door coördinator Joke Frankhuijzen, over ‘communicatie bij dementie’.
Dit stuk is voor ieder opvraagbaar (email naar info@vptz-westbrabanttholen.nl).

Het was weer een leerzame en aangename ontmoeting, die traditiegetrouw werd besloten met een hapje en een drankje.

Tekst: Aad Joosten

De powerpoint presentatie is hier te downloaden

Songtekst Laatste Wens – Paul van Vliet

Ik ben niet bang
Om dood te gaan
Ik ben alleen maar bang
Voor de manier waarop
Ja goed het is nog niet zover
En als je ’t niet wilt
Daarover praten
Dat ik liever stop
Dan hou ik er meteen weer over op.

Maar toch, je weet het nooit
Het is natuurlijk onzin
Maar je denkt wel es van ‘als’
En ‘hoe’ en ‘wat’
En het is ook daarom dat…
Nee alles werkt nog goed
En functioneert nog
Zoals het moet maar toch…

Ja kijk, ik ben zo bang
Dat als het zover is
Dat er dan mensen
Gaan beslissen over mij
Mijn lichaam en mijn leven
En mijn dood
Omdat ze vinden dat ikzelf
Dat niet meer kan
En…dat zíj dat dan…

Dus daarom zeg ik het
Je toch maar liever nu
Voor het geval dat
Als ik dan…
Wou ik je vragen of
Jij…als het kan
Ervoor wil zorgen
Dat ik niet in zo’n ziekenhuis
Maar bij ons thuis
En in mijn eigen bed
Op de manier zoals ik wil…

Het laatste restje zelfrespect
Dat je een mens moet laten
Is toch, dat hij zelf mag zeggen
Hoe hij wil dat hij vertrekt.
Jij kent mijn lichaam beter
Dan zo’n dokter of zo’n
Zuster met een thermometer
En hoe het met mij gaat
Hoef jij niet af te lezen
Van zo’n apparaat
Jij hoeft mijn hartslag
Niet te meten
Jij zal na al die jaren
Beter weten
Hoe het daarmee staat…

Jij hebt het kloppen
Van mijn bloed
In jou gevoeld…, ja toch?
Jij kent mijn adem en mijn angsten en mijn zweet
Jij kent toch ieder plekje van mijn huid
En als iemand weet
Wat ik daaronder voel
Ben jij dat toch…?

Dus, als het zover is
Laat mij dan thuis
Dat jij niet op bezóek komt
Maar d’r bént
Gewoon zoals altijd
Mijn eigen bed, mijn eigen huis
Vertrouwd, bekend

Ja, God
Ik zit maar wat te zeuren
En het is nog niet zover
Maar goed
Dan weet je ’t vast
Voor straks
Mijn laatste wens:
Mijn eigen huis
Mijn eigen bed
En jouw intensive care.

Amerikaanse picknick in Zundert

Op vrijdag 18 augustus werden de VPTZ-ers welkom geheten in de fraaie bomentuin van Jan en Diny Voogd. Zo’n 35 vrijwilligers hebben zich aangemeld. Zij hebben de heerlijkste lunchgerechten meegenomen: koude soepjes, quiches, toetjes, hartige en zoete taarten, zo’n 10 salades, Franse kazen, teveel om op te noemen.
De recepten van al deze gerechten worden grif uitgewisseld.


VPTZ-er Jan blijkt een enthousiast verteller. Zijn passie: de bomen en planten in zijn zelf aangelegde oase, deelt hij met verve. Jan en Diny hebben in de afgelopen 36 jaar alles op een natuurlijke manier zelf aangelegd. Er wordt niet gespoten met chemische middelen. Bladeren die vallen en gemaaid gras blijven liggen. Wat ooit een wat saaie wei was is nu een paradijsje. Jan pakt soms een boom aan, die hij al beeldhouwend omvormt tot spannende vormen. Zo heeft hij de steen vervangen door het levende groen.

Het weer is wisselvallig deze dag, maar de grote tenten bieden bescherming. We genieten van elkaar en de maaltijd. Oude banden worden aangehaald en vrijwilligers die elkaar nog niet zo goed kennen wisselen wederwaardigheden uit onder het genot van al dat lekkers. Met dank aan Ellen, die alles perfect heeft geregeld!

Voor de VPTZ vrijwilligers volgt binnenkort een fotoboek in het interne gedeelte van de website. De fotografes zijn Hermie, Louise en Mariska.

Tekst LJS